آموزش وردپرس
خانه / گوناگون / پست چی

پست چی

پشت خونه مرحوم عباس طالبی در سرشوگاه یه صندوق پست گذاشته بودند که مردم نامه هاشون را بندازند تو اون .نامه ها و مکاتبات فامیلی دو جور بود .یه نوعش این بود که کاغذ دوصفحه ای که در رویه داخلی متن نامه را نوشته بودیم را تا میکردیم و سر دو طرف تا شده از یک طرف داخل طرف دیگه میشد و روش اسم گیرنده را می نوشتیم و میدادیم به یه آشنا که میتونست خویش و اقوام ما را ببینه و ایشون زحمتش را میکشید و هزینه ای نداشت. اون روزا عوام به متن نامه میگفتند داسلوم الا ن فهمیدم که منظور همون دعا و سلام بوده . بگذریم .نوع دوم که مدرن بود و هزینه بر، اینجوری بود که نامه را روی کاغذ مینوشتیم و میذاشتیم تو پاکت نامه و درش را می چسبوندیم. اونم با سریش روی زبون . تمبر که نداشتیم . یه دو ریالی پهلوی را میذاشتیم توی یه کاغذ یعنی کاغذ را میپیچیدیم دور دو ریالی و روش می نوشتیم اسم پدر خانواده را . و با نخ دور کاغذ را میپیچیدیم که مبادا خدا نکرده دو ریالی از لای کاغذ دربیاد و گم بشه.دو ریالی کادو شده و پاکت نامه را مینداختیم تو صندوق پست .
مرحوم حسن چیمه ای که روحش شاد باد ، پستچی کل روستاهای چیمه رود بود یه دو چرخه داشت و با اون همه نامه های این روستاها را جمع آوری و توزیع میکرد .به این مرحوم اختصارا میگفتند حسن چپر یا همون چاپار و بعدا میگفتند حسن پست . خدا رحمتش کنه و خدا به بازماندگانش سلامتی بده . حسن آقای ما با کلید مخصوصش در صندوق را باز میکرد و پاکتها و دوریالیها را برمیداشت و تمبر می‌چسباند و میداد دفتر پست پل هنجن و خوب بعد هم ماشین پست اصفهان میومد و میبرد شهرهای دیگه . ما که دو تا دایی عزیز و یک خاله مهربان داشتیم و مادرمون هم بچه مدرسه برو داشت نامه زیاد میفرستادیم و جواب هم میگرفتیم. برخی بچه مدرسه ای نداشتند و مراجعه میکردند به افرادی که میتو نستند بنویسند . وسایل ارتباط جمعی کم بود ولی مردم از همین وسایل حداکثر استفاده میکردند . خدا همه گذشتگان را بیامرزه .

error: Content is protected !!