آموزش وردپرس

غریب خانه

نبود وسایل نقلیه و مشکلات تردد ساکنین روستاها به شهرها و یا روستاهای دیگر برای تامین مایحتاج خود باعث شده بود که گروهی از کسبه و صنعتگران به صورت سیار و دوره گرد به فروش کالا یا خدمات خود بپردازند و برخی نیز برای خرید محصولات کشاورزی یا دامی به روستا ها مراجعه کنند. اگر چه وجود بسیاری از مشاغل در روستای بیدهند باعث نیاز اندک ساکنین به واردات خدمات و کالا به روستا شده بود ،با این وجود صاحبان مشاغل مختلف برای عرضه کالا یا خدمات به بیدهند می آمدند. برخی از فروشندگان و یا خریداران کالا یا خدمات که به طور معمول در روستا حضور می یافتند عبارت بودند از : ۱- فروشندگان پارچه و لباس – قند و شکر – گیوه – برخی ابزارآلات کشاورزی – ظروف آشپزخانه و… ۲- خریداران محصولات کشاورزی و دامی ۳- صنعتگرانی مانند آهنگر ، قلع گر ( برای قلع اندود کردن ظروف مسی) -پینه دوز – سازندگان ظروف گلی مانند تنور و چیل و خمره و… علاوه بر این افراد ، گروهی از افراد هم بودند که شغل مشخصی نداشتند و برای گذران زندگی و رفع نیازمندی مادی خود به روستا مراجعه میکردند. این افراد غالبا خوشه چین ، مداحان دوره گرد ، و برخی افراد بودند که مردم روستا به طور معمول سالی یکی دوبار آنها را دیده و به آنها کمک مالی میکردند.
دستشوی مسجد
اهالی روستای بیدهند به منظور سر پناه داشتن این افراد ، ساختمانی شامل یک اطاق حدود ۲۰ متر مربع در طبقه پایین برای نگهداری الاغ یا قاطر حامل این افراد و یک اطاق در طبقه بالا برای سکونت موقت افراد ساخته بودند. این ساختمان در میدان سرشوگاه و جنب مسجد روستا واقع بود . اهالی روستا این مکان را غریب خانه می نامیدند.
البته افراد دیگری هم به روستا می آمدند که به خاطر داشتن روابط دوستانه و حتی خانوادگی با برخی اهالی نیازی به اقامت در غریب خانه نداشتند و در رفت و آمدهای خود (که معمولا برای انجام کاری به روستای دیگر مراجعه میکردند) با اهالی بید هند در منزل همدیگر به عنوان مهمان مورد پذیرایی قرار میگرفتند . به این افراد خانه خواه (خونه خواه ) میگفتند .
تغییر شرایط فروش و مسافرت از حدود پنجاه سال پیش به این سو ، باعث شد تا از این غریب خانه استفاده ای به عمل نیاید و شورای روستا تصمیم به تبدیل مکان به سروسی بهداشتی گرفت .در بخشی از سایت توضیح داده شده است.

error: Content is protected !!