آموزش وردپرس

هندو

صبح زود ساعت پنج و نیم تا شش ، مادر خانواده یکی از بچه هایش را از خواب بیدار میکرد : آره ننه جون . هندو داریمن .الان اینده . شیر اهارنده .آره سیاهه شیر بنویس .
زنها که در تاریکی صبحگاهان برای دوشیدن شیر به محل نگهداری گوسفندان و بزها و یا گاو خود رفته بودند ، با سطلهایی از جنس مس و سپس با ظروف آلومینیمی یا پلاستیکی ( به آن شیردان میگفتند ) که پر از شیر تازه بود می آمدند. “هندودار ” یا کسی که نوبت جمع کردن شیر اعضای هندو با او بود، به آورندگان شیر خوش آمد میگفت و بدون معطی چوب خط مخصوص اندازه گیری حجم شیر( انگش( را ظرف شیر فرو می برد و میگفت : ننه بنویس ، مشهدی زهرا ۵۲ خط شیردانی خودش طلب دارد. شیر اندازه گیری شده را در دیگ مسی بزرگی میریخت و میگفت : مش زهرا بی زحمت خود اوش بی وگلنی و مشهدی زهرا هم آبی که در کاسه ای بود در ظرف شیر میریخت وآنرا دور ظرف چرخانده و به کاسه برمیگرداند و خداحافظی میکرد و میرفت.
نوبت نفر بعدی بود .مادر چوب خط را وارد ظرف شیر میکرد و میگفت : ننه بنویس ،مشهدی رقیه ۷۱ خط شیردانی خودش طلب دارد. ظرف شیر را به دیگ مسی سرازیر میکرد و…تا آخر .مادر سیاهه شیر را از فرزند میگرفت و به کارخود که همانا جوشاندن شیر در اولین فرصت و تبدیل آن به ماست بود می پرداخت.
در پایان روز و با شروع تاریکی شب ، این جریان دوباره به همان شکل صبح اتفاق می افتاد.بسته به میزان شیر دامدار ، گرفتن شیر دامداران دیگر میتوانست یک روز دیگر هم ادامه یابد. بنا براین “هندو دار ” دو یا ۴ و گاه تا ۶ بار شیردامهای اعضای هندو را دریافت کرده و به آنان بدهکار میشد. در آخرین بار دریافت شیر در هر دوره هندو ، میزان شیر دامهای هر شخص جمعبندی میشد و یکی از فرزندان برای نوشتن میزان شیر دریافتی حضور داشت . مادر میگفت : ننه بنویس ، مشهدی سکینه دو شیردانی پر و ۲۳ خط از شیردانی خودش طلب دارد.نفر بعدی ….تا آخر.
هندوهای شیر بز و گاو جدا بود و شیرها را هرگز مخلوط نمیکردند . اگر حجم شیر دریافتی در هر بار قابل توجه بود (مثلا ماههای خرداد و تیر که بزها شیر بیشتری میدادند) ، مادر آن را جوشانده و به ماست تبدیل میکرد .اما اگر حجم شیر کم بود ، شیر دریافتی در هر بار را جوشانده و سپس شیرهای جوشانده شده را به یکدیگر می افزودند و به ماست تبدیل میکردند.
نوبت هندوداری توافقی بود و غالبا به هرکس که پیشنهاد میشد می پذیرفت مگر اینکه مشغله مهمتری در روزهای پیشنهاد شده داشته باشد . زنها خودشان هماهنگ میکردند که نوبت با چه کسی باشد و چند وعده شیر دامها را به قرض بگیرد.
وقتی نوبت به شخص دیگر میرسید ، ابتدا شیری که از دیگران طلب داشت را پس میگرفت و در پایان دوره هندو میزان بدهکاریش به دیگران سیاهه میشد.
معمولا هر شش تا ده نفر یک هندو تشکیل میدادند و تا پایان زمان شیردوشی در هر سال هندوداری ادامه می یافت.

error: Content is protected !!