آموزش وردپرس
خانه / دسته‌بندی نشده / دکان داران بیدهند

دکان داران بیدهند

امروزه ما در احاطه هایپر مارکتها ، مارکت مال ها و فروشگاههای عریض وطویل که در شکلهای عرضه مستقیم یا به صورت مجازی کالاهای بی شماری را عرضه میکنند قرار گرفته ایم. بسته بندیهای فریبنده و دلربا و کالاهایی با اندازه های مختلف و متنوع و با تبلیغات سرسام آور قبل از اینکه عزم رفتن به سوی آنها را داشته باشیم ، خود را در دل ما جای میدهند . چنان ما را با ذهنمان درگیر میکنند که گویی تنها را ه سعادتمان خرید این اشیاءاست . همه راهها را برای بهانه آوردن و نخریدن بسته اند و به صورت نامرءی دستانمان را به علامت تسلیم بالا میبرند .
وقتی انبوه نمایندگان فروش کالا (ویزیتورها )را که برای دیدن مدیر فروشگاه التماس میکنند را میبینیم ، آنگاه درک میکنیم که تامین کالا چقدر برای این فروشگاهها ساده و سهل است .
برمیگردیم به صد سال عقب تر و یا بیشتر ، در روستایی کوهستانی و دور از شهر به نام بیدهند و روشهای داد و ستد و بسته بندی در آن زمان .
لیکن بهتر است اول ببینیم اجداد ما برای گذران زندگی به چه کالاهایی از بیرون بیدهند نیاز داشتند.
تقریبا همه مواد غذایی اصلی اعم از غلات ، لبنیات، گوشت، سیفی جات در داخل روستا تولید میشد و در تبدیل آنها به غذا استاد بودند و مردم آبادی به جز مواردی که خشکسالی گریبان آنها را میکرفت ، نیازی به بیرون از روستا نداشتند .همه امور فنی خدماتی مانند آهنگری ، نجاری، گیوه بافی ، گلیم بافی ، بنایی و امثال آنها نیز در داخل روستا انجام میشد .بسیاری از البسه مردم نیز با پارچه های بافته شده در روستا و یا با بافتن نخهایی که خودشان از پشم گوسفندان می تابیدند تهیه و تامین میشد .نا گفته نماند که ارتباط بیدهند با شهرها و روستاهای دیگر برای داد و ستد و گرفتن خدمات هرگز قطع نبوده است بلکه در اینجا ذکر این مطلب منظور است که اگر لازم بود مردم روستا قادر بودند همه نیازهای خود را در داخل تامین نمایند . میتوان گفت مردم روستا برای فروش مازاد محصولات کشاورزی نیاز بیشتری به داشتن ارتباط با بیرون از بیدهند داشتند تا خرید کالا و خدمات .
حالا اگر کالاها و خدمات در دسترس در محیط روستا را از زندگی معمولی روستایی آن زمان به کنار نهیم ، انسان حدود صد سال قبل حتی در شهرها به چه چیزهایی نیاز داشت ؟
چند قلم کالای غیر بیدهندی که در صد ساله اخیر خود را به مردم تحمیل کرده بودند عبارت بودند از قند ، چای ، توتون ، ادویه جات ، نمک ، برخی انواع پارچه و پس از بازگشایی مدرسه در بیدهند ، نوشت افزار نیز به این فهرست کوتاه اضافه شد.
مدرسه علاوه بر اینکه پای کالاها و خدمات دیگر را به روستا باز کرد ، روال زندگی را دستخوش تحول اساسی کرد که در اینجا نیازی به بحث نیست.
به هر حال مردم به کالاهایی نیاز داشتند و افرادی باید زحمت انتقال این کالاها را از شهرها به روستای بیدهند میکشیدند . کالاهای بدون بسته بندی ، دوری راه شهر ها با بیدهند ، نبود امنیت در راهها و غیره بر سختی حمل نیازهای روستا می افزود . دکان داران بیدهند نه تنها زحمت تامین نیازهای ضروری بیدهند را میکشیدند ، بلکه با زحمتی مضاعف ، فروش متاعی که در ازای تحویل کالا به مشتری دریافت میکردند(معاوضه کالا با کالا) را نیز تقبل کرده بودند .
بگذریم . این مقدمه ای بود تا بگویم شنیده ها و دیده هایم حاکی از آن است که در بیدهند افراد ذیل دکان دار بودند با آن همه زحمت(با ترتیب زمان تعطیلی دکان):
مرحوم غلامحسین جعفری
مرحوم علی علیمحمدی (علی طرقی)
مرحوم نصراله ملک محمدی
مرحوم ماشااله مرادی
مرحوم عباس محمدی
خدایا روح این مردان بزرگ را با اولیائت محشور بفرما زیرا اینان دنبال رفع نیاز مردم بودند .
از دوستانی که میتوانند این اطلاعات را تکمیل کنند تقاضای همکاری دارم .

درباره ی bidhendi

همچنین ببینید

یلدای ۱۳۹۶

شب یلدا (شب چله): این شب به زمان بین غروب آفتاب از ۳۰ آذر (آخرین …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

error: Content is protected !!